کودکی که آماده تولد بود ، نزد خدا رفت و از او پرسید:

 

" می گویند فردا شما مرا به زمین می فرستید اما من به این کوچکی و بدون هیچ

 

 کمکی چگونه می توانم برای زندگی به آنجا بروم؟"

 

خداوند پاسخ داد:" از میان بسیاری از فرشتگان، من یکی را برای تو در نظر

 

گرفته ام. او در انتظار توست و از تو نگهداری خواهد کرد"

 

کودک دوباره پرسید:" اما اینجا در بهشت، من هیچ کاری جز خندیدن و آواز

 

خواندن ندارم و اینها برای شادی من کافی هستند."

 

خداوند لبخند زد:" فرشته تو برایت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند

 

خواهد زد. تو او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود."

 

کودک ادامه داد:" من چطور می توانم بفهمم مردم چه می گویند وقتی زبان آنها را

 

نمی دانم؟"

 

خداوند او را نوازش کرد و گفت:" فرشته تو، زیباترین و شیرین ترین واژه هایی

 

را که ممکن است بشنوی در گوش تو زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوری به تو

 

یاد خواهد داد که چگونه صحبت کنی."

 

کودک سرش را برگرداند و پرسید: "شنیده ام که در زمین انسانهای بدی هم زندگی

 

می کنند. چه کسی از من محافظت خواهد کرد؟"

 

" فرشته ات از تو محافظت خواهد کرد، حتی اگر به قیمت جانش تمام شود."

 

کودک با ناراحتی گفت: "وقتی می خواهم با شما صحبت کنم، چه کنم؟"

 

اما خدا برای این سئوال هم پاسخی داشت: "فرشته ات دستهایت را در کنار هم

 

قرار خواهد داد و به تو یاد می دهد که چگونه دعا کنی."

 

کودک با نگرانی ادامه داد:" اما من همیشه به این دلیل که دیگر نمی توانم شما را

 

ببینم، ناراحت خواهم بود."

 

خداوند لبخند زد و گفت: "فرشته ات همیشه درباره من با تو صحبت خواهد کرد و به

 

تو راه بازگشت نزد من را خواهد آموخت، گرچه من همیشه در کنار تو خواهم بود."

 

در آن هنگام بهشت آرام بود اما صداهایی از زمین شنیده می شد.

 

کودک می دانست که باید به زودی سفرش را آغاز کند.

 

او به آرامی یک سوال دیگر از خداوند پرسید:" خدایا! اگر من باید همین حالا بروم،

 

لطفا نام فرشته ام را به من بگویید."

 

خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد:

 

نام فرشته ات اهمیتی ندارد. او را می توانی " مادر " صدا کنی !

 

 

 

سلام بر همه ! حال خوبی ندارم.

یه کوچولویی داشتیم ما به اسم آنیل.دیروز رفت.رفت پیش همون خدایی که قبلا بود ....

نه بچه ی خودم بود نه بچه ی خواهرم بود و نه بچه ی یکی از فامیلامون.بچه ی یکی ز دوستای خواهرم بود.که واقعا اونارو هم مثه یه خواهر بزرگتر دوسشون داشتم.بچشم مثه بچه ی خواهرم میدونستم.خیلی ناراحت شدم از رفتنش.۲سالش بود.الهی من فداش شم.معصوم رفت .پاک رفت . ......

نمیدونم چی بگم.

بای

 

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 17:22 توسط شقایق| |